Wstając rano wypijamy na prędce łyk kawy, na jednej nodze odprawiamy poranne rytuały toaletowe, jeszcze nie do końca przytomni wbijamy się w strój służbowy i…siadamy spokojnie przed ekranem komputera. Nie, nie chodzi o przygotowanie materiałów do ważnej prezentacji przed wyjazdem do biura. Coraz częściej i coraz więcej firm pozwala swoim pracownikom pracować w domu i wydaje się, że w nadchodzących latach odsetek tzw. „pracowników zdalnych” będzie rosnąć. Czy oznacza to, że tradycyjne dla nowoczesnej kultury wydzielenie osobnego miejsca pracy przechodzi powoli do historii?

Odpowiedź jest, jak to zwykle bywa, niejednoznaczna. W Stanach Zjednoczonych, będących swoistym „trendsetterem” gospodarki opartej na wiedzy, pracę w domu wykonuje zaledwie pięć procent populacji objętej stosunkiem pracy. Z drugiej strony, prawie połowa pracowników uważa, że ich aktualne obowiązki nie wymagają obecności w biurze. Wraz z narodzinami zarządzania poprzez cele i rozwojem nowych technik komunikacji (oraz kontroli) tradycyjnie mierzony czas pracy uległ istotnej dewaluacji. Ale o tym pisaliśmy już dosyć dużo, podobnie jak o zagrożeniach płynących z tendencji do minimalizacji bezpośredniego kontaktu międzyludzkiego– a praca zdalna z pewnością nie sprzyja codziennym kontaktom ze współpracownikami.

Bardziej interesujące jest to zmierzch tradycyjnej pracy biurowej (czy raczej późne popołudnie :)* to nie tylko zmiany w postrzeganiu tradycyjnych modeli komunikacyjnych czy w wyobrażeniach na temat czasu pracy. To również pole do odkrywania nowych rozwiązań problemów, które wydają się na stałe wpisane w specyfikę nowoczesnego rynku pracy. Aktywizacja zawodowa osób niepełnosprawnych wydaje się być jednym z tych obszarów, które zyskują zupełnie nowy potencjał w momencie, w którym uznamy pracę zdalną z równoprawny sposób realizacji zadań. Również cała sfera problemów związanych z pracą zawodową np. młodych rodziców pozwala na zupełnie swobodne pogodzenie obowiązków zawodowych z rodzinnymi.

Z punktu widzenia przedsiębiorstwa możliwość pracy zdalnej może stać się istotnym narzędziem budowania wizerunku odpowiedzialnego i atrakcyjnego pracodawcy, nie wspominając już o motywacyjnej funkcji takiego rozwiązania. Jak pokazują badania, dla wielu kandydatów możliwość częściowej pracy w domu ma istotny wpływ na ocenę miejsca pracy. Oczywiście takie podejście wymaga nowych przyjęcia nowych strategii menedżerskich, które wiążą się z uznaniem daleko większej autonomii pracownika.

Patrząc z szerszej perspektywy coraz większa popularność pracy poza biurem, jest zjawiskiem „wywracającym na drugą stronę” klasyczne spojrzenie na working-life balance. Zazwyczaj diagnozy zagrożeń związanych z zacieraniem się podziału na czas wolny i czas pracy dotyczą podporządkowywania naszej sfery prywatnej karierze zawodowej. Working from home, jest natomiast tendencją, w ramach której z jednej strony podział ten zanika zupełnie, z drugiej zaś pozwala na zarządzanie czasem i przestrzenią pracy w sposób, który stwarza możliwość podporządkowania pracy celom pozazawodowym. Może więc przyszłość pracowników wiedzy wcale nie wiąże się z siedzeniem w biurze do późnych godzin wieczornych, weekendów i przynajmniej części urlopu? :)   

* Wbrew opiniom niektórych guru zarządzania, jest sporo czasu minie zanim na dobre wyprowadzimy się z biur.